ਦੇਸ਼ ਹੁਣ ਫਰੰਟਫੁੱਟ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਰਹਾ ਹੈ' ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾਅਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਾਸਟਰਸ਼ੈੱਫ ਇੰਡੀਆ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ : ਵਿਕਾਸ ਖੰਨਾ

ਦੇਸ਼ ਹੁਣ ਫਰੰਟਫੁੱਟ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਰਹਾ ਹੈ' ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾਅਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਾਸਟਰਸ਼ੈੱਫ ਇੰਡੀਆ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ : ਵਿਕਾਸ ਖੰਨਾ

ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ 7 ਜਨਵਰੀ ( ਪੀ ਡੀ ਐਲ ) : ਮਾਸਟਰਸ਼ੈੱਫ ਇੰਡੀਆ ਅਕਸਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਡਿਸ਼ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਗਲੋਬਲ ਸਟੇਜ ‘ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?

 ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਡਿਸ਼ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਗਲੋਬਲ ਸਟੇਜ ‘ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਵਾਦ ਵਾਲਾ ਮੀਨੂ ਜਾਂ ਟਵੀਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਹ ਡਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਰਸੋਈ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਕੁੱਕਰ ਤੋਂ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੇ ਆਏ ਹਨ।ਇਹ ਦਾਲ ਘਿਓ, ਤਾਜ਼ੀ ਰੋਟੀ, ਦਹੀਂ ਚੌਲ, ਪੋਹਾ, ਇਡਲੀ-ਚਟਨੀ, ਖਿਚੜੀ, ਸਰੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਫਿਸ਼ ਕਰੀ ਅਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਉਹ ਡਿਸ਼ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ "ਸਧਾਰਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਡਾਇਨਿੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰੀਏ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਦਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰੀਏ, ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ "ਘੱਟ ਭਾਰਤੀ" ਬਣਾਈਏ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਸਕੇ। ਅੱਜ, ਭਾਰਤ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ ਡਿਸ਼ਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ - ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

ਭਾਰਤ ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਕਦਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪੈਰਿਸ ਜਾਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੈੱਫ ਬਿਨਾਂ ਅਨੁਵਾਦ ਜਾਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਦੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਦਾਲ ਜਾਂ ਡੋਸਾ ਪਰੋਸਦਾ ਹੈ - ਬਸ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਭੋਜਨ ਹੈ।” ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੀ ਗੁੰਝਲਤਾ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: • ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ 

• ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ • 

ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ • ਅਤੇ ਪਰੋਸਣ ਦੀ ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ

 ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਾਂ ਜਾਂ ਦਾਦੀ ਦੁਆਰਾ ਘਰ ਦੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਧੀਆ-ਡਾਇਨਿੰਗ ਮੇਜ਼ ਦਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਰਤ ਦਾ ਫਰੰਟ-ਫੁਟ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਧਾਰਨ ਪਕਵਾਨ (ਡਿਸ਼) ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਬੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ, ਪ੍ਰਵਾਸ, ਮੌਸਮ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟ ਸਕਦਾ ਹੈ-ਤਾਂ ਹੀ ਭਾਰਤ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

2. ਇੱਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ - ਸੰਪੂਰਨ ਤਕਨੀਕ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਦਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਖੋਜਣਾ?

ਸੰਪੂਰਨ ਤਕਨੀਕ ਸੁੰਦਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਮੈਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।ਚਾਕੂ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਹੁਨਰ, ਤਾਪਮਾਨ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਸੰਤੁਲਨ, ਸਮਾਂ - ਇਹ ਰਸੋਈ ਦੇ ਵਿਆਕਰਨ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਬੇਦਾਗ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾਦਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਪੁੱਛਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਜੱਜਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਸੰਦ ਆਵੇਗਾ?” ਅਤੇ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ।” ਉਹ ਪਲ ਤਕਨੀਕ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ: • ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਹੋਈ ਰੈਸਿਪੀ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ‘ਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ

• ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਤੋਂਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ

• ਕੋਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਕਵਾਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਜਾਂਪ੍ਰਵਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

• ਕੋਈ ਅਜਿਹੇ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸੁਪਨੇ ਲਈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ ਸੀ

 ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਗਟਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਕਨੀਕ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸ਼ੈੱਫ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਹਾਂ, ਤਕਨੀਕ ਮੈਨੂੰ ਬੌਧਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ - ਪਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਖੋਜਣਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ੈੱਫ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ੈੱਫਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਉਂ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ।

3. ਤੁਸੀਂ ਮਾਸਟਰਸ਼ੈੱਫ ਇੰਡੀਆ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜੱਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ - ਕੋਈਯਾਦ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ? ਹਰ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਪਕਵਾਨ, ਹੰਝੂ, ਜਸ਼ਨ, ਐਲੀਮੀਨੇਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ - ਪਰ ਉਹ ਪਲ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਛੋਟੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਭੂਚਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਯਾਦ ਹਨ ਜੋ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਕੂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ: “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੋਟਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਨ।”

ਅਜਿਹੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਕੀਆਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਯਾਦ ਆਈ। ਨੌਜਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰੀਬ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਰੈਸਿਪੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਿਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ “ਆਈ ਲਵ ਯੂ” ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਖਾਣਾ ਬਣਾ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਕਿਚਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ - ਤੰਦੂਰ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਰੋਟੀ ਦੇ ਫੁਲਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਫਰਸ਼ ‘ਤੇ ਆਟਾ, ਛੋਟੀਆਂ-ਮੋਟੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਥ ਰੱਖਿਆ। ਤਾਂ ਹਾਂ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਭੁਲਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ – ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਏ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਚਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਸਟਰਸ਼ੈੱਫ ਇੱਕ ਕੂਕਿੰਗ ਸ਼ੋਅ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਰਸਨਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ- ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਖਾਣਾ ਭਾਸ਼ਾ, ਇੱਜ਼ਤ, ਪਹਿਚਾਣ, ਹੀਲਿੰਗ ਅਤੇ ਆਪਣੇਪਣ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

4. ਥੀਮ ‘ਦੇਸ਼ ਹੁਣ ਫਰੰਟ ਫੁੱਟ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ’ ਥੀਮ ਮਕਸਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਦਿਖਦਾ ਹੈ। “ਦੇਸ਼ ਹੁਣ ਫਰੰਟ ਫੁੱਟ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ” ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾਅਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਾਸਟਰਸ਼ੈੱਫ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਰਸੋਈਏ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਵੈਸੇ ਹੀ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਭਾਰਤ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਹੈ- ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ।

ਇਸ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ:

• ਮਾਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਖੇਤਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ “ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

• ਕਬਾਇਲੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ, ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡਾਂ, ਤੱਟਵਰਤੀ ਕਸਬਿਆਂ ਤੋਂ ਰੈਸਿਪੀ ਲਿਆ ਰਹੇ ਹਨ।

• ਕਿਸਾਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਰਹੇ ਹਨ।

• ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਚਾਰ, ਘਰ ਦਾ ਮਸਾਲਾ, ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸੁਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ

• ਬਾਜਰਾ, ਮੋਟੇ ਅਨਾਜ, ਆਯੁਰਵੇਦ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ, ਫਰਮੈਂਟੇਸ਼ਨ, ਧੂੰਆਂ, ਅੱਗ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹਨ।

 ਪਹਿਲਾਂ, ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਸਨ, “ਕੀ ਸਾਡੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ?” ਅੱਜ, ਸੁਰ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, “ਇਹ ਸਾਡਾ ਪਕਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਮਾਣ ਹੈ।”

ਫਰੰਟ-ਫੁੱਟ ਦਾ ਮਤਲਬ ਉਦੇਸ਼ ਵੀ ਹੈ:

• ਕਿਚਨ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਬਰਬਾਦੀ

• ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਸਸਟੇਨੇਬਲਿਟੀ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ

• ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਖੇਤਰਾਂ, ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ

• ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਕਰੇਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੇ ਹੀਰੋ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨਾਉਣਾ

 ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਲੈਪਟਾਪ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੋਟਾ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੜ੍ਹਾਈ ਦੋਵੇਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਆਧੁਨਿਕ ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਰਵਾਇਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਵੀਨਤਾਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਤੁਲਨ ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਇਹ ਫਰੰਟ ਫੁੱਟ ‘ਤੇ ਭਾਰਤ ਹੈ — ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ‘ਤੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਅਤੇ ਸਫ਼ਲਤਾ ਵਿੱਚ ਹਮਦਰਦ।