ਜੀਈਆਈ ਵਿਖੇ ‘ਨਜ਼ਰ-ਏ-ਮੁਸ਼ਾਇਰਾ’: ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦਾ ਯਾਦਗਾਰ ਮਿਲਾਪ

ਜੀਈਆਈ ਵਿਖੇ ‘ਨਜ਼ਰ-ਏ-ਮੁਸ਼ਾਇਰਾ’: ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦਾ ਯਾਦਗਾਰ ਮਿਲਾਪ

ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ 27 ਫ਼ਰਵਰੀ ( ਰਣਜੀਤ ਧਾਲੀਵਾਲ ) : ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਸਭਾ ਮੋਹਾਲੀ (ਰਜਿਸਟਰਡ) ਅਤੇ ਜੀਈਆਈ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਤਹਿਤ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਮੈਡੀਸਿਟੀ, ਨਿਊ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਸਥਿਤ ਸੰਸਥਾ ਪ੍ਰੰਗਣ ਵਿੱਚ ‘ਨਜ਼ਰ-ਏ-ਮੁਸ਼ਾਇਰਾ’ ਦਾ ਸਫਲ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਹਿਤਕ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਕਾਰਜਕ੍ਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਵਾਗਤ ਸੰਬੋਧਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਡਾ. ਐਸ.ਪੀ.ਐਸ. ਗਰੇਵਾਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਭੂਮਿਕਾ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਯੋਜਕ ਕਮਲ ਦੋਸਾਂਝ ਨੇ ਮੰਚ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਰਜਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ।

ਮੁਸ਼ਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਅਤੇ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ, ਗੁਰਦੀਪ ਗੁਲ, ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੋਸਾਂਝ, ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਲੋਚੀ, ਮਹਿੰਦਰ ਕੁਮਾਰ ਸਾਨੀ, ਜਸਟਿਸ ਹਸਨੈਨ ਸਾਹਿਬ, ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਅਮਰਦੀਪ ਸਿੰਘ, ਸਰਬਜੀਤ ਕੌਰ ਜੱਸ, ਸੰਦੀਪ ਜਸਵਾਲ, ਨੰਦ ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਨਹਦ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਸੰਧੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ “ਇਉਂ ਨਾ ਤੂੰ ਫੇਰ ਅੱਖੀਆਂ, ਇਉਂ ਨਾ ਨਕਾਰ ਮੈਨੂੰ” ਨੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਲੋਚੀ ਨੇ ਆਸ ਤੇ ਖ਼ਵਾਬਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਖਿੱਚਦੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦੀਆਂ, ਇਕ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਪੈਰੀਂ ਅੰਬਰ ਹੁੰਦਾ ਏ।”

ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੋਸਾਂਝ ਦੀ ਲਾਈਨ “ਤੁਸੀਂ ਜੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਤਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਅੱਖ ਦਾ ਬੋਲਦਾ ਪਾਣੀ” ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ ਜਗਾਈ। ਨੰਦ ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਨਹਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਦਿੱਲੀ, ਨਵਾਂ ਮੁਸਾਫਿਰ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ,” ਜੋ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ‘ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਸੰਧੂ ਨੇ “ਇਨ ਅੱਖੀਆਂ ਚ ਪਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁਰਮਾ” ਰਾਹੀਂ ਨਾਰੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਸਰਬਜੀਤ ਕੌਰ ਜੱਸ ਨੇ ਅੱਖ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਅਰਥ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਰਮੇ ਦੀ ਡੱਬੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਬਲਕਿ ਉਸਨੂੰ ਦੀਪ ਵਾਂਗ ਚੌਰਾਹੇ ‘ਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਸੰਦੀਪ ਜਸਵਾਲ, ਮਹਿੰਦਰ ਸਾਨੀ ਅਤੇ ਅਮਰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਿਆਰ, ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰੋ. ਗੁਰਦੀਪ ਗੁਲ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ ਦੀਆਂ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਨੂੰ ਚਰਮ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਡਮ ਕਮਲ ਦੋਸਾਂਝ ਨੇ ਧੰਨਵਾਦ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਮੰਚ ਸੰਚਾਲਨ ਡਾ. ਸੁਖਬੀਰ ਗਰੇਵਾ, ਡਾ. ਮੰਗਲਾ ਡੋਗਰਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਆਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਜੀਈਆਈ ਸਟਾਫ਼ ਵੱਲੋਂ ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਦੀ ਔਪਚਾਰਿਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ‘ਨਜ਼ਰ-ਏ-ਮੁਸ਼ਾਇਰਾ’ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਾਹਿਤ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਾਧਨ ਹੈ।